खळाळून हसायला लावणारे ‘एक ना धड’ आता नव्या डिजिटल रुपात…

Ek Na Dhad Cover

कळविण्यास अत्यंत आनंद होतो की आजपर्यंत फक्त पेपरकॉपीमध्ये उपलब्ध असलेले ‘एक ना धड’ हे माझे पहिले पुस्तक नुकतेच अमेझॉन किंडलवर प्रकाशित झाले आहे. त्यातल्या प्रस्तावनेचा काही भाग खाली देत आहे. ज्यांनी अद्याप हे पुस्तक वाचले नाही त्यांनी अवश्य वाचा आणि प्रतिक्रिया लिहायला विसरु नका. खालील लिंकवरून तुम्ही ते डाऊनलोड करू शकता.

https://www.amazon.in/%E0%A4%8F%E0%A4%95-%E0%A4%A8%E0%A4%BE-%E0%A4%A7%E0%A4%A1-Vijay-Mane-ebook/dp/B08BVSJV4Z/ref=sr_1_2?dchild=1&keywords=ek+na+dhad&qid=1593350486&sr=8-2

डिजीटल आवृत्तीच्या निमित्ताने…

फेसबूक, इन्स्टा, झूम आणि टीम्सच्या आजच्या युगात पेपर पुस्तकाचे स्थान नाही म्हटले तरी पहिल्यापेक्षा कमी झाले आहे हे कुणालाही पटेल. असे असले तरी  मराठी वाचक मात्र कमी झालेला नाही. पण या परिस्थितीत वाचकापर्यंत चांगले पुस्तक पोहोचविणे खरोखर जिकीरीचे काम झाले आहे त्याला अनेक कारणे आहेत. पण चांगल्या वाचकापर्यंत पोहोचायचे असेल तर डिजीटल माध्यमांना पर्याय नाही हे देखील तेवढेच सत्य आहे.

वीस वर्षापूर्वी लिहीलेले हे पुस्तक साधारण बारा वर्षापूर्वी प्रकाशित झाले. अगदी ‘सर्वोत्कृष्ट विनोदी पुस्तक’ म्हणून २००८ ला महाराष्ट्र शासनातर्फे त्याचा गौरवदेखील झाला पण वितरण आणि इतर अनेक गोष्टी यामुळे ते सर्वत्र पोहोचविता आले नाही. टेक्नॉलॉजीचा असाही कधी उपयोग होईल असे स्वप्नातही वाटले नव्हते.

माझे खूप जवळचे मित्र आणि ‘इंडोनेशायन’, ‘कंबोडायन’ व ‘चमचाभर जिंदगी’ या पुस्तकांचे लोकप्रिय लेखक श्री. रवी वाळेकर यांना त्यांच्या अमेरिकेतील चाहत्यांचे पुस्तक मिळत नाही म्हणून मेल व मेसेजेस येत होते. शेवटी खूप प्रयत्न करून त्यानी त्यांच्यासाठी पुस्तके पाठविण्याची व्यवस्था केली पण त्यासाठी येणारा खर्च पुस्तकाच्या किंमतीपेक्षा आधिक होता म्हणून त्यांनी पुस्तकांच्या डिजीटल आवृत्तीचा निर्णय घेतला.

माझ्या या पुस्तकाच्या डिजीटलायझेशनची प्रेरणा म्हणाल तर रवीसाहेबच! हे पुस्तक तुमच्यापर्यंत पोहोचविण्यातदेखील त्यांचा खूप मोलाचा वाटा आहे. आजच्या आधुनिक युगात जवळजवळ प्रत्येकाच्या हातात स्मार्टफोन असल्याने पुस्तक मिळविण्यासाठी वितरण वगैरे भानगडीचा प्रश्नच येणार नाही. काही क्लिक्स केल्या की आवडते पुस्तक तुमच्या मोबाईलमध्ये हजर! तुमच्या सवडीने तुम्ही ते कधीही वाचू शकता. एवढे साधे आणि सोपे समीकरण आहे.

माझे हे पहिलेवहिले साहित्यरुपी अपत्य तुम्हांला नक्की आवडेल अशी अपेक्षा करतो. आजच्या धावपळीच्या या लाईफमध्ये ‘एक ना धड’ ने तुम्हांला थोडाबहूत आनंद दिला तर मी माझ्या लिखाणाचे सार्थक झाले असे मानेन. लेखनाबद्दलचे तुमचे काही बरे वाईट अभिप्राय असतील तर अवश्य कळवा.

आपला,

विजय माने.

 

एक निनावी ओळख

LD2

बाहेर रिमझिम पाऊस पडत होता. कार लोणावळ्याच्या घाटातून चालली होती. पावसाळ्यात हिरवागार झालेला घाट मनाला गारवा देत होता. मध्येच कोसळणारे धबधबे अचानक नजरेस पडत होते. सारी झाडे आणि वेली हिरवे, पोपटी पोषाख घालून पावसात भिजत होते. डोंगरांवर तर हिरवा गालिचा अंथरल्यासारखे वाटत होते. मुंबईच्या गर्दीला मागे टाकून पावसाळ्यात निसर्गाच्या एवढया जवळ आलो होतो. मनात बालकवींच्या ‘आनंदी आनंद गडे-’चे कॅसेट सरू झाले. शाळेत असताना ही कविता मला खूप आवडायची. मन क्षणात असे पाठीमागे गेले. नॉस्टॅलजियाही किती हवाहवासा वाटतो!

इतक्यात कार ड्रायव्हरने हॉर्न वाजवला आणि खळ्कन मनातल्या विचारांची साखळी तुटली. रम्य भूतकाळातून वास्तवात आलो. त्याची जाणीव पुन्हा एका हार्नच्या कर्कश आवाजाने करून दिली. मग मात्र ड्रायव्हरचा राग आला आणि मी समोर पाहिले. ड्रायव्हरलाही चीड येणे साहजिक होते कारण त्याला गाडी पुढे काढता येत नव्हती.

आमच्या पुढे एक टेंपो चालला होता. ड्रायव्हर त्याच्या उजव्या बाजूने गाडी पुढे घ्यायचा प्रयत्न करत होता पण टेंपो बिलकुल साईड द्यायला तयार नव्हता. कार उजव्या बाजूला घेतली की टेंपोही उजव्या बाजूला सरकायचा. डाव्या बाजूने जायचा प्रश्नच नव्हता. खाली शेकडो फुट खोल दरी होती. काही केल्या पुढे जायला रस्ता मिळत नव्हता. या डोके उठवणार्‍या हॉर्नच्या आवाजाने माझी सहनशीलता संपली आणि त्या कसेही वाहन चालवणार्‍या उद्धट टेंपो ड्रायव्हरला काहीतरी सुनवावे म्हणून काच खाली घेऊन मी खिडकीशी तोंड आणले. तेवढयात कार पुढे घुसली आणि माझी खिडकी टेंपो ड्रायव्हरच्या खिडकीजवळ आली. त्या ड्रायव्हरला “साले, अकल नही है क्या? ऐसे गाडी चलाता है!” एवढे तरी बोलावे म्हणून मनातल्या मनात तयारी केली आणि डाव्या बाजूला नजर टाकली. हैराणच झालो! समोर काय पहातोय याच्यावर विश्वासच बसेना.

एक पंचविशीतली मुलगी टेंपो चालवत होती. दिसायला सुंदर होती. अंगात ग्रे कलरचा साधारण सकाळ सकाळी जॉगिंगला घालतात तसा राऊंड नेकचा टीशर्ट होता. श्रीमंत घराण्यातली असावी. चेहर्‍यावरच्या एकूण आटिट्यूडवरून तरी तसे वाटत होते. तिच्या बाजूलाच अजून एक मुलगी जीव मुठीत धरून बसली होती.

कार ड्रायव्हरने अॅक्सिलेटरवर पाय ठेवला आणि झटक्यात टेंपो मागे पडला. टेंपो ड्रायव्हरच्या सीटवर मुलगी पाहिल्यावर मी आणि माझा कार ड्रायव्हर दोघेही गार झालो. मग तिला शिव्या कसल्या देतोय! कारच्या आरशात मागून टेंपो येत असलेलं दिसत होतं. तो आमच्या मागूनच येत राहिला. अगदी ओव्हरटेक करायचा चान्स असूनही तो पुढे गेला नाही. थोडया वेळात हॉटेल आले. आमची कार डाव्या बाजूला वळली. शिट्टी वाजवत पार्किंगचा वॉचमन धावत आला. मोकळया जागेत कार पार्क झाली आणि मागोमागच टेंपो पार्किंगमध्ये शिरला.

कारमधून उतरलो एवढयात बाजूच्या टेंपोचा दरवाजा उघडला. हातात चावी घेऊन ती मुलगी खाली उतरली. भिजलेला टीशर्ट घालून सोबत त्या घाबरलेल्या मुलीला घेऊन ही ललना टेंपो चालवत कुठे चालली होती, काही कळायला मार्ग नव्हता. दरवाजा बंद करून ती आमच्या दिशेने आली आणि काहीही कारण नसताना मला आणि ड्रायव्हरला लूक देत ती म्हणाली, “हिने पाणी अंगावर सांडले म्हणून पुढे गेलात. नाहीतर असे नसते जाऊ दिले.”

एवढी बोल्ड आणि मवालीपणा करणारी मुलगी मी आयुष्यात कधी पाहिली नव्हती. आम्ही दोघेही गप्प बसलो. तिच्याकडे निरखून बघितले. टीशर्ट ओला झाला होता. कमरेखाली टाईट जीन्स होती. डाव्या मनगटात घडयाळ होते. नखांनाही रंगरंगोटी केली होती. म्हणजे मुलगी एकदम मॉड होती. आजुबाजूंच्याची जराही दखल न घेता आमच्या समोरच तिने आपल्या केसांतून हात फिरवून घेतले. त्यांना पकडून ठेवणारा रबर बॅन्ड नीट केला आणि घाबरलेल्या मैत्रीणीला घेऊन ती हॉटेलमध्ये गेली.

मी विचारात पडलो. या मुलीच्या बाबतीत काहीतरी वेगळे होते. त्या तंद्रीतच मिसळीची ऑर्डर दिली. लगेच आली. जिभेवरची चव बाजूला ठेऊन ती खायला सुरवात केली. टेंपोवाल्या मुलीचा विचार डोक्यातून जात नव्हता. कोण असावी ही? आणि श्रीमंत आहे तर टेंपो का चालवते आहे? कार का नाही? या सगळया विचारात माझ्या समोरच्याच टेबलावर ती बसली आहे हे माझ्या लक्षातही आले नव्हते. ड्रायव्हरने मला खुणावल्यावर मी तिला पाहिले आणि नंतर अधूनमधून माझे लक्ष तिच्याकडे जायला लागले.

तिचे जेवण संपले असावे. हल्लीच्या मुली खातातच कुठे? एखादे कुरकुरे किंवा वेफर्सचे पाकिट मिळाले तरी त्यावर दिवस काढतील. त्यात भर म्हणून डायटिंगचे फॅड निघालेच आहे. फिगर आणि वजनाबाबत त्या जाम कॉन्शस असतात. वजन हा तर त्यांचा हक्काचा प्रांत आहे. ते कमी कसे करावे हे सांगणार्‍या पुस्तकांच्या हजारो प्रती वर्षाला खपतात. ग्राहक पंच्यान्नव टक्के स्त्रीवर्ग. उरलेले पाच टक्के पुरुष! ते सगळीकडे स्लीम ट्रीम इ. इ. पाहून आपल्या बायकोसाठी पुस्तक भेट म्हणून घेऊन जातात. दीडदोनशे रुपयात काही फरक पडतोय का हे पहायचा अजून एक व्यर्थ प्रयत्न!

ती उठून गेली आणि पुढच्या मिसळीची चव लागली. मुर्खाने खूप तिखट बनवली होती. पूर्ण तोंड भाजून निघाले. मग चहा झाला. आता तासाभराचाच प्रवास राहिला या आनंदात हॉटेलातून बाहेर पडलो. समोरच ती उभी होती. तशीच भिजलेली. पाऊस मात्र थांबला होता. काय व्हायचं आहे ते होऊ दे, तिच्याशी बोलायचंच असा विचार करून मी तिच्याजवळ गेलो.

“एक विचारू?”

“मला माहित आहे तुम्ही काय विचारणार आहात ते. मी टेंपो कसा काय चालवते हेच ना?”

“हो. तुम्हांला कसं माहित मी हेच विचारणार आहे?”

“सगळया गोष्टी तोंडानेच स्पष्ट बोलाव्यात असे थोडीच आहे? समजतं ते!”

“हंऽ बरोबर आहे तुमचे. मी टेंपो चालवताना कुठल्याही मुलीला पाहिले नव्हते. आज पहिल्यांदाच तुम्हांला पाहिले.”

“गेला महिनाभर चालवते आहे. सगळयांच्या नजरेत हाच प्रश्न दिसतो पण भीत भीत का होईना स्पष्ट विचारणारे पहिले तुम्हीच.”

“पण टेंपोच का?”

“त्याची खूप मोठी स्टोरी आहे. इतक्यात नाही सांगून व्हायची.”

“मला ऐकायला आवडेल. ऑफकोर्स… इफ यू डोंट माइंड.”

मी खिशातून माझे व्हिजीटींग कार्ड काढले आणि तिला दिले. तिने ते घेऊन त्यावरचे नावही न बघता जीन्सच्या मागच्या खिशात ठेऊन दिले. कार्ड घेताना ते अदबीने घ्यावे, समोरचा माणूस- ज्याने कार्ड दिले आहे, तो असेपर्यत तरी ते व्यवस्थित हाताळावे या कार्पोरेट एटीकेट्स बहुधा तिला माहित नसाव्यात.

तिला बाऽय करून मी कारमध्ये बसलो. कार बरीच पुढे निघून आली तरी मागे टेंपो दिसला नाही. आरशात दिसत नाही म्हणून मागे वळून काचेतून पाहिले तरी त्याचा पत्ता नव्हता. उगाच अस्वस्थ व्हायला लागलं म्हणून तो नाद सोडून दिला आणि खिडकीतून बाहेर नजर लावली.

पुण्यात पोहोचलो. माझे वेंडर व्हिजिटचे एक छोटेसे काम होते, ते झाले. दुसर्‍यादिवशी एक मिटींग होती. एक तासाचीच. त्यासाठी हॉटेलवर रहायला लागले. मुंबईला जाऊन परत दुसर्‍यादिवशी पुण्याला येणं अवघड नव्हतं. पण उगाच धावपळ आणि त्रास नको म्हणून तो बेत रद्द केला. गुपचूप हॉटेलवर जाऊन टीव्ही ऑन केला. चॅनलना तोटा नव्हता. संध्याकाळी त्या मुलीचा फोन येईल असे वाटत होते, पण आला नाही.

दुसर्‍या दिवशीची मिटींग संपली. मी मुंबईला परत आलो. रोजच्या ऑफिसच्या कामाला लागलो. त्या मुलीचा विचार मात्र डोक्यातून जात नव्हता. दोनचार दिवस फोन येईल असे वाटले होते पण आलाच नाही. त्यावर जवळजवळ महिना लोटला. प्रवासातला तो ठळक प्रसंग डोक्यातून काहीसा पुसट झाला.

…आणि अचानक एकदिवशी ऑफिसमध्ये माझ्या नावाचे कुरियर आले. घाईघाईने पाकिट उघडले, पत्राला मायना वगैरे काहीच नव्हता. लिहीणारा स्ट्रेट फॉरवर्ड असावा. डायरेक्ट मुद्दा! मी हादरलोच.

नमस्कार…मी तुम्हांला भेटलेली टेंपोवाली.

मी मॅरिड आहे. कौस्तुभ माझा नवरा. सॉफ्टवेअर इंजिनियर आहे. चांगल्या कंपनीत नोकरीला आहे. मुंबईत स्वत:चे घर आहे. तो ब्राम्हण आणि मी मराठा. लग्नाला त्याच्या घरातून विरोध म्हणून पळून जाऊन लग्न केले. आता इथे दोघेच रहातो. दोन महिन्यापूर्वी ऑफिसला जाताना त्याच्या बाईकचा अपघात झाला. पाय फ्रॅक्चर झाला, त्यावर प्लास्टर चढले आणि डॉक्टरांनी सक्तीची विश्रांती घ्यायला सांगितली.

मी बीकॉम आहे. नोकरी करायची खूप हौस होती. पण नोकरीचा विषय काढला की कौस्तुभ काही गरज नाही, नोकरी आणि बॉसला सांभाळण्यापेक्षा माझ्याकडे लक्ष दे असं म्हणायचा. म्हणून नाईलाजाने मी नोकरी शोधणं बंद केले.

घराचा महिन्याचा इएमआय आणि चांगली लाईफस्टाईल यासाठी पैसे तर हवे होते. इलाज नव्हता म्हणून सुट्टी घेऊन तो घरी बसलेला. पगारी रजा होती पण मलाही काहीतरी करायला पाहिजे असं वाटायला लागलं. जीव गुदमरु लागला. महिनाभर त्याच्याकडे खूप लक्ष दिलं पण फक्त तेवढयावर मन स्वस्थ बसू देईना. मला करता येण्यासारखे एक आवडीचे काम होते. बराच विचार केला, मनात काहीतरी निर्णय घेतला आणि शेजारच्या बिल्डींगमधल्या ओळखीच्या काकांना जाऊन भेटले. त्यांचा ट्रान्सपोर्ट बिझनेस होता.

त्यांनी विश्वास दाखवला आणि टेंपोची चावी मिळाली. रोज मुंबई- पुणे- मुंबई आहे. सकाळीसकाळी घरचं आवरून बाहेर पडते. पैसा मिळवणे हा पहिला मुद्दा. हो, उगाच खोटं का बोला? आणि थ्रील अनुभवायचे दुसरा. माहेरी असताना गाडया चालवायची फार आवड होती. घरी स्वत:चा टेंपो आणि ट्रॅक्टर होते. बाबांच्या नकळत मी ट्रॅक्टरच्या ड्रायव्हरला विश्रांती देऊन ट्रॅक्टरदेखील चालवायचे. तशी अभ्यासात मी सोऽ सोऽ च होते. पास होण्यापुरता अभ्यास करायचे. पण इतर गोष्टी आणि खेळात नेहमी पुढे असायचे. या महिन्याभरात मला एक गोष्ट जाणवली, मी टेंपो चालवताना दिसल्यावर बर्‍याचजणांच्या भुवया उंचावतात. असे का? बाईची जात म्हणून त्यांनी आपल्या कक्षेच्या बाहेर कधी जायचेच नाही? आम्हांला आमची स्वत:ची अशी आयडेंटी बनवता येत नाही का? सगळयाच ठिकाणी नुसते पुरुषच का? माझीही कमाल आहे! हे सगळे मी तुम्हांला- एका पुरुषालाच सांगते आहे. याचे उत्तर कदाचित तुमच्याकडेही नसेल.

आता कौस्तुभ ठणठणीत झाला आहे. म्हणजे माझं टेंपो चालवणं बंद होणार! तो काही केल्या ऐकणार नाही. परवाच झालं एवढं बस झालं म्हणाला. कुणालातरी सांगावसं वाटलं म्हणून पत्र लिहीलं. स्वत:च्या एजग्रुपच्या किंवा आपल्याला समजून घेऊ शकतील अशा मैत्रीणीच नाहीत. बिल्डींगमध्ये माझ्या वयाच्या काहीजणी आहेत पण व्हेवलेंथ जुळण्यासारख्या नाहीत. असो! खूप बोलले. काय करणार? स्वभावाला औषध नाही. तुम्ही फोनची वाट पाहिली असेल पण एकाच भेटीनंतर फोन करणे मला प्रशस्त वाटले नाही. तुम्ही एवढया आपुलकीने विचारले होते म्हणून हा सगळा लिहीण्याचा खटाटोप केला. गैरसमज नसावा.

खरोखर ही मुलगी म्हणजे बाप होती. एका झटक्यात जमिनीवर आणले! पत्रावर आणि पाकिटावर कुठेही नंबर, नाव किंवा पत्ता नव्हता. कुरियरवालाही ते पाठवणारा आणि घेणारा यांचा पूर्ण पत्ता आणि पिनकोड असल्याशिवाय पाकिट घेत नाही. तोदेखील तिच्या ओळखीचा असावा.

मी ते असामान्य पत्र नीट घडी करून बॅगेत ठेवले आणि मनातल्या मनात तिच्या बिनधास्तपणाचे कौतूक करत पुढच्या कामाला लागलो.

©विजय माने, ठाणे.

वर्क फ्रॉम होम

1

सगळ्या जगात कोरोनाने थैमान घातले होते. टीव्हीवर ढीगभर बातम्या दाखवल्या जात होत्या, खूप अर्जंट असेल तरच घराबाहेर पडा असे मुख्यमंत्री वेळोवेळी आवाहन करत होते पण बर्‍याच कंपन्या काही केल्या वर्क फ्रॉम होम देत नव्हत्या. परिणामी लोकांची गर्दी मात्र कमी व्हायला मागत नव्हती. ट्रेन भरभरून लोक ऑफिसला जात होते. ‘दुष्काळात तेरावा महिना’ या म्हणीप्रमाणे ऐन मार्चमध्येच हा योग जुळून आला होता.

शेवटी सगळी मुंबई एकतीस मार्चपर्यंत बंद करायची असा सरकारचा आदेश आला आणि मग सर्वांबरोबर सुजितलाही वर्क फ्रॉम होम मिळाले. चार बॅचलर लोकांनी घेतलेल्या भाड्याच्या फ्लॅटमध्ये सुजित रहात होता. तिघे सुट्ट्या टाकून आधीच गावी पळाले होते. सुजितला मात्र गावी जाणे शक्य नव्हते. नाईलाजाने त्याने लॅपटॉपवर लॉगिन केले आणि तो कामाला लागला.

गळ्यात आयकार्ड नाही, ट्रेनमधला प्रवास, रोजचा स्वाईप, चहाची पॅन्ट्री, रोज भेटणारे दोस्त, गेटबाहेरची सिगरेट आणि वडापाव व रोजचे ऑफिसचे गजबजलेले वातावरण हे सारे तो मिस करत होता. दुपारी चारला लंडनवरून एक कॉल होता त्याचा डेटा बनवायच्या तयारीला तो लागला. कामाच्या नादात साडेतीन कधी वाजले त्याला समजलेच नाही. यापुढे निवांत जेवण करणे त्याला जमणार नव्हते म्हणून त्याने भाताचा कुकर लावला आणि चार वाजता व्हर्चुअल मिटींगमध्ये तो जॉईन झाला.

जगाच्या चार कोपर्‍यातून चारजण कनेक्टेड आहेत, महत्वाची चर्चा चालली आहे आणि अचानक साक्षात वाफेवर चालणार्‍या रेल्वेने शिट्टी द्यावी तशी शिट्टी सुरु झाली. बाकीच्यांनी दुर्लक्ष करून तसेच डिस्कशन चालू ठेवले पण नंतर नंतर क्लायंट काय बोलतोय हे कुणालाच कळेना म्हणून कॉल तसाच चालू ठेऊन सगळेजण शांतपणे ती शिट्टी संपण्याची वाट पाहू लागले. शिट्टी थांबायचे नाव घेईना. मग सुजित एका मिनीटात आलो म्हणून उठला आणि शिट्टी बंद झाली.

“आय एम सॉरी…” परत जागेवर येऊन बसत सुजित बोलला.

सगळे डिस्कशन संपले आणि कॉल संपवता संपवता शेवटी लंडनच्या ऑफिसमधून लाईनवर असलेल्या अभिषेकने विचारले, “बाय द वे, सुजित वो क्या था?”

“सॉरी सर? मै कुछ समझा नही-”

“इंडिया मे चार बजे थे…और वो टाईम पे इतनी लंबी सीटी?”

“दाल खिचडी सर! मेरा लंच!”

#WorkFromHome

थोडेसे महत्वाचे –

आजकाल तोंडाशी आलेल्या कोरोनाच्या संकटावर लोकांनी काय करावे हे बरेचजण सांगताहेत. पण खरोखर ही वेळ क्रिटीकल आहे. या वेळेत तुम्ही ऑफिसला गेलाय म्हणून देशाची पडलेली इकॉनॉमी एका दिवसात सुधारणार नाही हे लक्षात घ्या. कोरोनाचे संकट टळल्यावर जे काही दिवे लावायचे आहेत ते लावा. दिवसरात्र ऑफिसमध्ये थांबलात तरी चालेल पण सध्या मात्र घराबाहेर पडू नका. स्वत:ची काळजी नसेल तर निदान दुसर्‍यांची तरी करा.

त्यापेक्षा या अचानक मिळालेल्या सक्तीच्या मोकळ्या वेळेत आयुष्यात आपले कोणते छंद पूर्ण करायचे राहून गेलेत याचा आढावा घ्या. चित्रे काढा, पुस्तके वाचा, फोटोंचे जुने अल्बम बघा, घरच्यांसोबत वेळ घालवा. पत्ते, कॅरम, बुद्धिबळ – अगदी लुडोही खेळा. घरचेही लोक तसे चांगले आहेत याचा अनुभव घ्या. दुपारच्या जेवणानंतरची झोप कशी असते ते पहा. तुम्ही घराबाहेर न पडल्यामुळे तुम्ही तर संसर्गापासून वाचालच पण बाकीचे किती लोक वाचतील याचाही जरा विचार करा.

पण ही सुट्टी पाट्र्या करण्यासाठी, मित्र, नातेवाईक यांना भेटण्यासाठी, सकाळसकाळी गर्दीत जाऊन वॉक करण्यासाठी, पिकनिकसाठी नाही हे मात्र पक्के लक्षात असू द्या. इटली आणि स्पेनमधल्या लोकांनी त्यांच्या सक्तीच्या सुट्ट्यांचा उपयोग याच गोष्टींसाठी केला होता. त्यांचे काय होतेय हे आपण बातम्यांमधून पहातोय. तेव्हा घरीच रहा आणि कोरोनाला रोखा. आर्मीसारखे आपण सीमेवर लढत नाही आहोत पण खरोखर आपण आपल्या देशासाठी काहीतरी करण्याची ही संधी चालून आली आहे, ती वाया घालवू नका!

©विजय माने, ठाणे.

 

होली टेल्स

1

मुंबईत रंगपंचमीची चाहूल पंधरा दिवस आधीच लागते. घरात शोलेतल्या गब्बरसिंगसारखा “कब है होली?” हा बंड्याचा प्रश्न जेरीस आणतो. त्यानंतर सोसायटीच्या आवारात एकमेकांवर पाण्याने भरलेल्या पिशव्या फेकायला सज्ज असलेले बालसैनिक आणि त्यांच्या वेगवेगळ्या गटांवरील हल्ले पाहिल्यावर लवकरच होळी आहे याची जाणीव होते. त्यानंतर सोसायटीच्या आवारात प्लास्टिकच्या फुटलेल्या पिशव्यांचे अवशेष दिसायला लागतात. अगदीच दुर्भाग्य असेल तर एखादी पिशवी आपल्यावरही फुटते.

सोसायटीच्या आवारात कोण जाणता माणूस शिरला की एफबीआय किंवा सीआयएची टीम ज्याप्रमाणे वायरलेस कम्यूनिकेशनने बाकीच्या सेक्यूरिटी एजंटना सावध करते त्याप्रमाणे हे छोटे लोक एकमेकांना, “थांबा थांबा, पाटील काका आले आहेत. आता काही दंगा करू नका नाहीतर लोच्या होईल.” असा संदेश देत सावध करतात.

सरकारने प्लास्टिकच्या पिशव्यांवर बंदी घातली असली तरी त्या नेमक्या कोणत्या दुकानात मिळतात याची गुप्त माहिती पालकांना नसली तरी छोट्या मुलांना असते. अतिउत्साहात हे लोक “काका, पिशव्या आहेत का संपल्या?” असे ओरडून विचारल्यावर दुकानदाराचे धाबे दणाणतात.
“जरा रस्त्यावर जाऊन ओरड, नाहीतर थोडे पुढे गेल्यावर पोलिस स्टेशन आहे तिथूनच ओरड!”
“सॉरी काका. आहेत ना?”
“पप्पांना घेऊन ये, मग देतो.”
या पिशव्या कुणालाही मिळत नाहीत. वातावरण गंभीर आणि कॉम्पिटीशन टफ असल्यामुळे दुकानात केवायसी झाल्यानंतरच पिशव्या मिळतात आणि मुलगा खुश होतो.

आदल्यादिवशी “रंग खेळायला उद्या सकाळी सातला खाली जाणार आहे!” म्हणून बंड्याने डोके उठवले होते. सातला मी सोडेन की नाही याबद्दल त्याला शंका होती म्हणून मित्राकडेच जाऊन राहू का म्हणून तो हिला गळ घालत होता. कारण दिवाळी आणि रंगपंचमीच्या आदल्या रात्री मित्र रात्रभर टीव्ही पहात बसतो आणि सकाळसकाळी लवकर खाली जातो हे कारण सांगितले जात होते. पण आता लवकर झोपलास तर उद्या सकाळी सातला खाली पाठवतो असे म्युच्यूअल अॅग्रीमेंट झाल्यावर तो शांतपणे झोपी गेला. बरोबर सात वाजता दरवाजावरची बेल वाजली. रंग खेळायला खाली चल म्हणून बंड्याला बोलवायला त्याचे दोन मित्र आले. त्या दोघांना पाहून ते बंड्याचे मित्र आहेत की चांद्रयानावरून आलेले अंतराळवीर आहे ते समजायला मार्ग नव्हता.

म्हणजे रंगीबेरंगी कपडे, पाठीवर पाण्याने भरलेला भलामोठा सिलेंडर, हातात अवघडून धरलेली त्याची पाईप आणि हे सारे कमी की काय म्हणून जंगलातील प्राण्यांना समजू नये म्हणून जसे चित्रविचित्र रंगाचे कपडे घातले जातात तसा रंग खेळण्याआधीच त्याने केलेला चेहर्‍याचा अवतार! दुसर्‍यावर नजर वळवली तर त्याचा चेहरा काहीतरी हरवल्यासारखा झाला होता. हातात रिकामा मग घेऊन तो पॅन्टच्या खिशात काहीतरी शोधत होता. “मग कशाला घेतलास?” म्हणून विचारल्यावर “मगातले पाणी हातातल्या पंपाने ओढून ते फुग्यात भरायचे आणि एकदा फुगा भरला की मग तो दुसर्‍यावर मारायचा!” अशी माहिती मिळाली. तोपर्यंत दुसरे लोक “भर बाबा तुझा फुगा, तोपर्यंत मी थांबतो!” म्हणत वाट पहात थांबेल ही भाबडी आशा त्याच्या मनात होती. त्यापेक्षा तू मगानेच रंगपंचमी खेळ म्हणून हिने त्याला सल्ला दिला.

एकतर घातलेल्या पॅन्टीच्या चार खिशापैकी नेमक्या कोणत्या खिशात रिकामे फुगे ठेवले आहेत याचा त्याला पत्ता नव्हता. केव्हापासून तेच तो शोधत होता. त्याची फुग्यात रंग भरून तो मारायची यंत्रणा एवढी किचकट होती की ती पूर्ण होईपर्यंत त्याला त्याचे फुगे आणि मगासकट कुणीही बॅरेलातून बुचकळून काढला असता.

माझ्या रंगपंचमीच्या तशा खूप आठवणी आहेत. मुंबईत होळीच्या दुसर्‍या दिवशी रंगपंचमी असली तरी गावाकडे ती नसते. तिथे होळीच्या दुसर्‍यादिवशी धुलिवंदन असते. सोप्या शब्दांत धुलिवंदन म्हणजे धरतीमातेला वंदन करण्याचा दिवस! जास्ती झाल्यावर रस्त्यांवर साष्टांग नमस्कार घालत पडलेल्या लोकांवरुन ते समजायला वेळ लागायचा नाही. एरव्हीही हे लोक पिऊन पडायचे पण धुलिवंदन म्हणजे त्यांचा ऑफिशियल डे! गावी होळी झाल्यावर पाचव्या दिवशी रंगपंचमी यायची. त्यादिवशी हायस्कुलला सुट्टी असायची मात्र आमच्या गावातली मराठी शाळा चालूच असायची. आम्ही हायस्कुलला असल्याने रंगपंचमीदिवशी मराठी शाळा म्हणजे आमचे टार्गेट असायचे. अर्थातच मराठी शाळेचे गुरुजी! काहीही झाले तरी गुरुजींना भिजवायचे असा प्रत्येक रंगपंचमीला आमचा प्लान असायचा.

आमच्यावेळी आताप्रमाणे रंगीबेरंगी पिचकार्‍या वगैरे भानगडी नव्हत्या. काचेच्या बाटलीत रंग बनवायचो आणि ज्याच्यावर रंग मारायचा आहे त्याच्या अगदी जवळ जायचे आणि रंग खेळायचा. बर्फाचा गोळेवाला ज्याप्रमाणे गोळा बनवून झाल्यावर त्यावर लाल, हिरवा, केशरी वगैरे रंग मारतो आणि मग गोळ्याला गोळेपण येते अगदी तसा प्रकार असायचा.

एकंदरीतच रंगपंचमीचा उत्सव म्हणजे रामायण किंवा महाभारतात भाले आणि तलवारीने लढणार्‍या ज्या मास सैनिकांचा घोळका असतो, तसा प्रकार होता. जवळ जाऊन लढायचे. आताच्यासारखे जीपीएसने निशाणा सेट करून मिझाईल स्ट्राईक करतात तशातला प्रकार नव्हता. अगदीच अॅडव्हान्स म्हणजे, सायकलला तेल घालायला वापरात येणारी बुधली म्हणजे आम्हाला साक्षात ब्रम्हास्त्र वाटायचे. बुधलीने थोड्या दूरवरून पिचकारी मारता यायची. शत्रूपक्षाकडे काचेची बाटलीच असायची. त्यामुळे स्वत:कडे बुधली असल्यावर ब्रम्हास्त्र बाळगत असल्याचा इगो असायचा. ज्याच्या हातात बुधली आहे त्याच्यापासून सारेच लांब रहायचे.

त्यानंतर या क्षेत्रात अचाट क्रांती झाली. पिचकार्‍या वगैरे आल्या. त्यानंतर सिल्व्हर कलर! मुर्त्यांना लावायचा रंग कुठल्यातरी महाभागांनी लोकांच्या तोंडाला लावायाला उपलब्ध करून दिला. सगळे लोक तोंडाला सिल्व्हर कलर लावून गावात हिंडायला लागल्यावर साक्षात राक्षससेना गावात उतरल्याचा भास होत असे.

आपण चकाचक पांढरे कपडे घालून होळी खेळणार्‍या लोकांपासून बचून राहू असा बर्‍याच लोकांचा जसा गैरसमज असतो तसेच रंगात भिजलेले अशा कोरड्या माणसाला पाहून “जा, जा तुला काहीही करणार नाही.” म्हणून सांगणारेही काही कमी नसतात. ते काही करत नाहीत पण बोटाने खुणावून ‘गिर्‍हाईक आले आहे-’ अशी सुचना दिली गेलेली असते. आमच्या गावी तर चौकात रंगाचा एक बॅरेल ठेवलेला असायचा. बिनारंगाच्या माणसाकडे तो एलियन असल्यासारखे पहायले जायचे. तिथून कोणीही – अगदी कोणीही, भले तो पाहुणा का असेना – चालला की अतिशय अदबीने त्याच्यापुढे दोन पर्याय ठेवले जायचे – रंग लावून घेणार की बॅरेलमध्ये बुचकळून काढू? आणि मग तो माणूस रंगीबेरंगी होऊन पुढचा रस्ता धरायचा.

पण होळी हा रंगाचा सण आहे त्यात काही वादच नाही. अगदी कोरडे रंग खेळलेले चेहरेदेखील किती साजरे दिसतात! त्यावरचा तो आनंद पाहण्याची मजाच न्यारी आहे. खिडकीत उभा राहून खाली रंग खेळणार्‍या लोकांकडे पाहिले तरी किती छान वाटते! सगळेजण आपापल्या धुंदीत असतात. छोट्यांपासून मोठ्यांपर्यंत रंगात बुडालेले. त्यानंतर घरी आल्यावर ते ओळखत नाहीत हा भाग वेगळा पण होली इज – नो डाऊट – होली!

©विजय माने, ठाणे.

 

लग जा गले # ३

romance-1209046_640.jpg

पण पंधरा दिवसात आदितीचे बोलणे काहीसे कमी झालेले रितेशला जाणवले. ती अमूच्या ज्या गोष्टीने हर्ट झाली होती, तो प्रसंग काही केल्या त्याच्याही मनातून जाईना. खूप सारे प्रश्न होते. आपणही स्वार्थी झालोय का? तिचा सहवास हवा म्हणून आपण त्या बाळाला आणि तिला उगाच वेदना देतोय का? हे रिलेशनशिप आपण कोणत्या लेवलला घेऊन जाऊ शकतो? आपण आपल्या नात्याची तिला नुसतीच ओढ लावतोय का? आपण खुल्या मनाने तिला स्वीकारू शकू? असे एक ना अनेक. आणि अचानक आदितीचा मेसेज येणे बंद झाले. बिझी असेल किंवा नात्यातल्या गुंतागुंतीचा तिलाही त्रास होत असेल, बरे वाटले की करेल ती कॉल म्हणून रितेशने दोन दिवस वाट पाहिली. तिच्याकडून काहीही कम्यूनिकेशन नाही. नंतर मात्र त्याचे कशातच लक्ष लागेना. त्याने कॉल केला तर तोही लागला नाही. रितेश वेड्यासारखा तिला शोधत राहिला. पण ती कुठेच सापडली नाही. ना पुण्यात, ना कुठल्या सोशल मिडीयावर!

तिला शोधायचे कसे हा त्याच्यासमोर मोठा प्रश्न होता. काही केल्या उत्तर मिळत नव्हते. फोन लागत नव्हता, वॉट्सअॅप बंद होते, कालपर्यंत फे्रंडलिस्टमध्ये असलेली आदिती रातोरात गायब झाली होती. डोक्यात एक वीज चमकल्यासारखी झाली आणि अचानक त्याच्या मेंदूतली ट्यूब पेटली. घाईघाईने त्याने त्याचा लॅपटॉप चालू करून मेलबॉक्स उघडला आणि तो डायरेक्ट ‘सेंट आयटम्स’ फोल्डरमध्ये गेला. त्याने तिला एकदा त्याचा रिझ्यूम पाठवला होता ती मेल चेक केली. त्या मेलमधून त्याने आदितीचा मेल आयडी कॉपी केला. त्याच्या या मेलला “रिझ्यूममध्ये थोडे करेक्शन हवेय, ते करून घे आणि मग पुन्हा पाठव-” असा तिचा रिप्लायही आलेला.

रितेशने इनबॉक्स सिलेक्ट करून ‘फाईंड मेल्स फ्रॉम-’ च्या ठिकाणी आदितीचा कॉपी केलेला मेल आयडी टाकला. सर्च बटन दाबताच तिच्याकडून आलेली ती एकमेव इमेल मिळाली. रितेशने मेलचा कंटेंट सोडून त्याखाली असलेली आदितीची डिजीटल सिग्नेचर बारकाईने पाहिली. येस्स!! तिच्या ऑफिसचा लॅन्डलाईन नंबर होता. क्षणाचाही विलंब न लावता त्याने त्या नंबरवर कॉल केला. चार रिंग वाजल्या तरी कॉल उचलला जाईना. रितेशच्या चेहर्‍यावरचे समाधान मावळत होते इतक्यात फोन उचलल्याचा आवाज झाला. तिकडच्या रिसपॉन्सची वाट पहाण्याएवढा संयम त्याच्यात उरला नव्हता, “कॅन आय टॉक टू मिस आदिती प्लीज?”

“आय एम सॉरी. शी इज नॉट वर्किंग इन धिस ऑफिस नाऊ! एनीथिंग मोअर आय कॅॅन हेल्प यू वुईथ?” एका सुंदर आवाजाच्या मुलीने फोन उचलला होता.

“आय डोंट नो इफ यू कॅन हेल्प मी ऑर नॉट, पण त्या ऑफिसला का येत नाहीत ते मला सांगू शकाल का प्लीज?”

“हो. दोन आठवड्यांपूर्वी त्यांनी रिझाईन केले होते. परवाच त्यांचा लास्ट डे होता इथला.”

“त्या कुठे गेल्या आहेत काही आयडिया?”

“आय एम सो सॉरी. तसे काहीच बोलल्या नाहीत त्या.”

“अजून एक मदत करू शकाल का प्लीज?”

“काय?”

“तुमच्या रेकॉर्डला त्यांचा कोणता पत्ता वगैरे असेल तर मिळू शकेल का मला?”

“सो सॉरी. पण तो आम्हांला देता येणार नाही.”

“प्लीज…कुणाच्यातरी आयुष्याचा प्रश्न आहे.”

“नाव काय म्हणालात आपले?”

“रितेश ठाकूर. मुंबईवरून बोलतोय मी. प्लीऽज इफ यू कॅन हेल्प मी आऊट…”

“बाय एनी चान्स तुम्ही ब्लॉगर रितेश ठाकूर तर नाही ना?”

“हो. तोच आहे मी. पण तुम्ही कसे ओळखता मला?”

“तुम्ही आदिती मॅडमचे मित्र आहात ते माहिताय मला. आम्ही दोघी बाजूलाच बसायचो.”

“नाव काय तुमचे?”

“मी काजल. तूमची खूप मोठी फॅन आहे सर! तुमच्या ब्लॉगवरचे सगळे आर्टिकल्स वाचते मी. आणि तुमची ‘रेशीमगाठी’ तर अक्षरश: वेड लावणारी आहे.”

“थँक्यू सो मच काजल! पण मला आदितीचा पत्ता मिळायला तुम्ही काही मदत करू शकाल का? ऑफ द रेकॉर्ड?”

“आता आवडत्या लेखकाचे एवढे छोटे काम नाही करणार तर काय करणार मी?”

“मी तुमचे कसे आभार मानू समजत नाही!”

“आभार वगैरे काही मानू नका. तुमचा नंबर तेवढा द्या मला. मी रेकॉर्डमधून त्यांचा पत्ता काढून तुम्हांला मेसेज करते. पुढचं तुम्ही बघा!”

“नक्की बरं का! विसरु नका.”

रितेशने काहीही विचार न करता तिला मोबाईल नंबर सांगितला. देवाने काजलच्या रुपाने त्याला चांगलीच मदत केली होती. पंधरा मिनिटांत त्याच्या मोबाईलवर दोन अॅड्रेसेस आले. काजलने आदितीचा पुण्याचा पत्ता तर दिलाच शिवाय तिच्या पीएफ नॉमिनेशन फॉर्मवर लिहीलेला तिच्या बाबांचा जो पत्ता होता तो ही दिला. रितेशने तिला थँक्यूचा मेसेज करून दुसर्‍यादिवशी ऑफिसला सुट्टी टाकली आणि आदितीच्या बाबांना भेटायला थेट सातारा गाठले.

पत्ता शोधत तो त्यांच्या घरी पोहोचला. नशिबाने तिचे आईबाबा घरातच मिळाले. रितेशने आदितीचा मित्र म्हणून ओळख सांगितल्यावर बाबांनी त्याला बसायला सांगितले. त्यांना भेटण्याचे खरे कारण मात्र सांगण्यासारखे नसल्याने तो नक्की कशासाठी आलाय याचा सुगावा मात्र त्याने लागू दिला नाही. सातार्‍यात काम होते, शिवाय आदितीने एकदा हा अॅड्रेस दिलेला. जाता जाता भेटून जावे म्हणून सहजच आलो असा त्याने बहाणा केला. मग गप्पांच्या ओघात आदिती कॅनडात -टोरँटोला शिफ्ट झाल्याचे समजले. जाताना ती अमूलाही घेऊन गेली होती.

“पण मला काही बोलली नाही ती. पंधरा दिवसांपूर्वी तर भेटलो होतो आम्ही.”

“अचानकच ठरले तिचे. अलिकडे खुशही दिसत होती. आम्हांलाही वाटले विकासच्या धक्क्यातून सावरली ती आता. एरव्ही तो गेल्यापासून खूप उदास असायची ती.”

“तिने तिथला नंबर दिलाय ऑफिसचा?”

“नाही. तीच दोन तीन दिवसांतून फोन करते आम्हांला.”

“अच्छा! आता फोन आल्यावर मात्र तिचा नंबर तेवढा घ्या.”

“हो. नक्की घेईन आणि कळवेन तुला.”

रितेशने तिच्या बाबांना त्याचा मोबाईल नंबर देऊन निरोप घेतला. त्यानंतर बाबांचा फोन येईल म्हणून त्याने खूप वाट पाहिली पण त्यांचा कॉल आला नाही. उलट त्याने फोन केल्यावर बाबांनी तो घेण्याचेही टाळले. दोन तीन वेळा असे झाल्यावर रितेशने पुन्हा त्यांना कॉन्टॅक्ट करायचा प्रयत्न केला नाही. तिच्याबद्दल काहीतरी समजेल या आशेवर तो रोजचा दिवस जगत होता पण तिच्या बाबतीतले कसलेही सरप्राईज मिळत नव्हते.

चार वर्षे उलटून गेली. हा चार वर्षाचा कालावधी त्याच्यासाठी एखाद्या तपासारखा होता. तिला विसरणे खूप अवघड होते. दिवस सरतील तशा यातना कमी होतात असे म्हणतात पण एवढा काळ लोटूनही हृदयात ‘आदिती’ नावाची ज्योत तशीच तेवत राहिली होती. ऑफिसला वाहून घेतल्यावर रितेशसारख्या मॅनेजरला बाकीच्या गोष्टी डोक्यातून बाहेर ठेवणे तितकेसे अवघड नव्हते. पण काही केल्या रात्र सरायची नाही. तिला विसरण्याचे खूप प्रयत्न झाले पण खरोखर आदितीचा घाव एवढ्या सहजासहजी भरणारा नव्हता. त्याने कंपनी बदलली. नव्या ठिकाणी तो मार्केटिंग हेड झाला. घरी स्थळे पहाणे सुरु होते आणि हा नकारावर नकार देत हाता. का कोण जाणे, कधीना कधी त्याची आदिती नक्की परत येईल ही त्याला खात्री होती. पण तिच्याकडून गेल्या चार वर्षात एक कॉल, मेसेज, किंवा मेल काहीही आले नव्हते.

सकाळचे नऊ वाजले असतील. फायनांशियल इयर नुकतेच संपल्याने रितेश रिलॅक्स होता. एप्रिल महिन्यात कसले आलेय प्रेशर? मस्त कॉफीचे घोट घेत तो तिच्या आठवणीत हरवला होता. एवढ्यात मोबाईलवर अचानक दोनतीन मेसेज आले. रितेशने मोबाईलच्या स्क्रीनवर पाहिले तर अननोन नंबर होता. पण अननोन नंबरच्या सुरवातीला असणारा आयएसडी कोड वेगळा वाटला – वन फोर वन सिक्स -टोरँटो – हे सारे पाठ झालेले!

कमालीच्या एक्साईटमेंटमध्ये त्याने कॉफीचा कप बाजूला ठेवत मोबाईल अनलॉक केला. पटकन नंबरवर टच करून आधी डीपीचा फोटो उघडला. आदि! हा चेहरा पाहण्यासाठी जीव किती आतूरलेला! ती मोबाईलच्या स्क्रीनवरून त्याच्याकडे पहात हसत होती, अगदी काल परवा भेटल्यासारखी! गेल्या चार वर्षात या चंद्रमुखीला कितीदातरी विसरावे म्हटले तरी त्याला शक्य झाले नव्हते. मेसेज वाचायचे सोडून तो त्या फोटोत हरवून गेला. ही नेमके करते तरी काय, दिवसेंदिवस तरुणच होत चालली आहे. तिच्या या मेसेजसाठी तो गेली कित्येक वर्षे वाट पहात होता. आनंदाने त्याच्या अंगावर काटा आला आणि डोळ्यांत अश्रू!

आय एम सो सॉरी शोना! कॅनडावरून मी कायमची परत येतीये, तुला भेटण्यासाठी. आता मला जगाची पर्वा नाहीये

एवढ्या काळात मला काय समजायचं आहे ते समजलयं. चार वर्षे खूप झाली, आता अजून हा विरह नकोय मला

अमूही चौथीत जाईल त्याला मस्त कोणत्यातरी छानपैकी शाळेत घालून मुंबईला सेटल व्हायचा विचार आहे माझा

बस झाली ही धावपळ आता. पैसा कमावला, बँक बॅलन्स आहे पण त्याहीपेक्षा महत्वाच्या काही गोष्टी असतात त्या मी मध्यंतरी विसरून गेले होते

त्याचा मेंदू बधिर झाला! कधी कधी आनंदाचा असा धक्का पचवणेही खूप अवघड असते हे त्याला पटले.

ठीक आहेस ना तू राजा?

हे! काय लिहू सुचत नाही यार! आज खूप मोठा धक्का दिलास तू! तसे धक्के देण्यात पटाईत आहेस हे माहिताय मला. मी शिमल्याला असताना ‘आय लव्ह यू’ म्हणून दिलेला धक्का आजही आठवतोय. त्यानंतर तू माझ्या आयुष्यातून अचानक गायब होऊन दिलेला धक्काही अजून तसाच ओला आहे. आणि आज हा!

ते सारे सोड! मी परत येतीये इंडियात!! तुला समजतेय का मी काय म्हणतीये ते?

येस! वेलकम टू इंडिया आदिती!

तू नावेदेखील विसरलास की! शोना, बार्बी आणि आदि म्हणायचास मला. की अजून कोण आली आहे लाईफमध्ये माझ्या लाडक्या रायटरच्या?

छे गं!

काही सांगू नकोस! चार वर्षापूर्वीच एवढ्या मुली वेड्या होत्या. आता तर लोकप्रिय झालायस तू! लवस्टोरीमध्ये ‘रेशीमगाठी’ टॉपवर आहे

तुला कसं माहित?

तुला काय वाटले, मी तुझ्याशी बोलत नव्हते म्हणून तुला आयुष्यातून थोडीच बाजूला केले होते! तुझा एक ना एक शब्द माझ्या काळजात आहे. तुझ्या फॉलोअर्स, कॉमेंट देणार्‍या मुली या सार्‍यांवर माझी नजर होती! आणि अजूनही असते बरं का!

रिअली?

म्हणजे काय! लहान मुल रस्ता चुकल्यावर त्याला रस्ता दाखवावा लागतो, पण एवढ्या काळात समजले माझे ब्लॉग लिहीणारे बाळ खरोखर सज्ञान आहे. अगदी कुठून माहित नाही, पण पत्ता काढून माझ्या बाबापर्यंत पोहोचलेले! फक्त तुझे दुसरीकडे कुठे हुकअप असेल तर सांग मी पुढे काही विचारण्याच्या आधी

काय विचार ना

मी एक धाडसी विचार केलाय

कोणता?

आता उगाच कोड्यात नाही बोलणार मी. डायरेक्ट सांगते – ‘आदिती रितेश ठाकूर’ असे नाव बदलायचा विचार आहे. आहेस तू तयार? आय नो, मी तुला इकडे येताना काहीच सांगितले नव्हते. तुझ्या आयुष्यातून कायमचे निघून जावे हा विचार करून निघालेले पण गेल्या चार वर्षातली एक रात्र अशी गेली नसेल, ज्यादिवशी तुझ्या आठवणींनी माझी उशी भिजली नाही. खूप मिस केले तुला आणि आता समजले की तुला विसरणे शक्य नाही ते. आपल्या सगळ्या भेटी अजून तशाच हृदयात साठवून ठेवल्या आहेत मी. तुझं मला पॅम्पर करणं, मला खुश करण्यासाठी लगेच फोन करणं, वॉट्सअॅपवर माझ्याशी फ्लर्ट करणं, हे सारं कसं विसरू शकणार होते मी राजा?

हो माहित आहे मला. म्हणून चार वर्षे मला एकही कॉल, मेसेज किंवा साधी मेलही केली नाहीस तुझ्याबद्दलची. किंवा इथे मी एकटा कसा जगतोय याची साधी चौकशी करावेसे वाटले नाही तुला.

मला तुला डिस्टर्ब करायचे नव्हते

मग आता का करतीयेस?

आता माझ्यावर काहीही बंधने नाहीत. अगदी समाजाचीदेखील मला पर्वा नाही. मला माझे आयुष्य जगायचेय. पण तुझी तयारी असेल तर! तुला दु:खी करून मला काहीही नकोय

आलीय मोठी शहाणी उपदेश करायला! कधी येणार आहेस इकडे?

सहा मे! माझे आयुष्य नव्याने सुरवात करायचा दिवस! या दिवसाची मी कित्येक वर्षे वाट पहातीये. लॉ ऑफ अॅट्रॅक्शन, रोजचे व्हिज्युलायझेशन, थॉट इलेव्हेटर्स या सर्वांचा एकच उद्देश होता-

कोणता?

मिसेस आदिती रितेश ठाकूर व्हायचा

आय एम सो सॉरी आदिती. मी सारे विसरलोय या चार वर्षात. खूप यातना दिल्या आहेस तू मला. आता ती एकेक रात्र आठवली तरी अंगावर काटा येतो. तू जवळ नाहीस या विचाराने आयुष्यात एक पोकळी वाटायची. सारं काही सुनं सुनं वाटायचं. पुन्हा ते नव्याने भोगायची माझी अजिबात इच्छा नाही

इट्स ओके! आय कॅन अंडरस्टॅन्ड. सगळी चूक माझी आहे! मी असे नको होते करायला. तुझा थोडा तरी विचार मी करायला हवा होता

पण सारे घडून गेल्यावर बोलून काय उपयोग? म्हणतात ना पुलाखालून बरेच पाणी वाहून गेलेय आतापर्यंत. चार वर्षे हा खूप मोठा काळ असतो ते तुला समजायला हवं

आय नो! अॅन्ड आय अॅक्सेप्ट इट!

एक शेवटचं विचारायचं होतं तूला आदिती, चार वर्षे – मला काहीही न सांगता सोडून गेल्यापासून तो प्रश्न माझ्या डोक्यात घोळतोय

काय? आता एवढा नकार दिलाच आहेस तर अजून जाणून घेण्यात काय अर्थ आहे का?

हो आहे. हा प्रश्न मी खूप वर्षे मनात जपून ठेवलाय. पण त्याचे उत्तर मिळाल्याशिवाय हा चाप्टर कायमचा क्लोज नाही होणार माझ्यासाठी!

ठीकाय, विचार तर मग –

पण एक सांगतो, मला फक्त एका शब्दात उत्तर हवंय! तुला माहित आहे, त्याच त्याच गोष्टी पुन्हा सांगितलेल्या मला अजिबात आवडत नाहीत-

गो अहेड – जे काही विचारायचे आहे ते विचार!

रितेशने वाजवीपेक्षा जास्त वेळ घेतला. त्याला आठवण करून देण्यासाठी पुन्हा तिचाच मेसेज आला

विचारतोयस ना?

हो! मग लग्न रजिस्टर करायचं की धामधुमीत?

समाप्त.

©विजय माने, ठाणे.